Woensdag 25 augustus

Op naar Batticaloa. Net buiten Kandy hadden we de keuze tussen een iets langere of een korte weg. Shehan had het advies gekregen om de langere weg te nemen, omdat er aan de andere weg werd gewerkt. Hij dacht dat dat wel mee zou vallen en we namen dus de weg die 20 kilometer korter was.
Het was een fantastisch mooie route door de bergen. Ruim 80% van de weg was echter opengebroken en we konden niet sneller rijden dan 15 km per uur. Door de vele kuilen en bulten werden we flink door elkaar geschud. Om 15.00 uur waren we in Mahiyangana…..we waren geradbraakt en nog niet halverwege de reis.

We reden door een streek waar de oorlog zijn sporen had nagelaten. Veel verlaten en kapotte huizen. Er was hier hevig gevochten en de bewoners waren gevlucht. Nu kwamen ze weer terug naar hun roots. Er waren veel zelfgemaakte hutten van hout, klei en van plastic. De regering was druk bezig om de woonsituatie van deze mensen te verbeteren. We zagen dan ook regelmatig plaatsen, waar op de daken van de huizen letters stonden.
De letters verwezen naar het huizenbouwproject van de regering.
Er liep veel vee. Kuddes koeien en geiten. Links en rechts van de weg lagen vele hectaren rijstvelden. Nu waren ze droog, maar ze werden al omgeploegd en klaargemaakt voor als het zou gaan regenen. Nu het oosten van het land weer open was, kon er weer rijst geleverd gaan worden aan het westen. Dat was jaren lang niet mogelijk geweest. In het westen werd rijst geïmporteerd vanuit het buitenland.
Om de minuut moesten we uitwijken voor grote vrachtwagen met bouwmaterialen: zand, steen en cement. Er werd hard gewerkt aan de wederopbouw van het oosten .

Het was al even donker en om 21.00 uur kwamen we aan bij het hotel. Het bleek volgeboekt. De manager belde nog naar vier andere hotels, maar ook die hadden geen plaats. Shehan keek heel bezorgd. Karin en ik lieten hem weten dat we ons wel zouden redden. Desnoods zouden we hier bij dit hotel in de bus slapen. Er was water, een toilet en eten…..en morgen zouden we dan wel verder zien.
Een van de medewerkers van het hotel wist echter van de buren van zijn broer en hotel waren begonnen. Hij reed op zijn bromfiets voor ons uit en bracht ons naar de Durch Bar Hotel Restaurant Inn. Een aardige mevrouw gaf een korte rondleiding. Het huis had vier kamers en voor drie kamers was er een gezamenlijke badruimte. Het hele hotel huren kostte Rs 5000. Na een kwartier zaten we heerlijk buiten bij te komen van de reis en werden we verwend met een heerlijke rijstmaaltijd.
We hadden veel geleerd vandaag. De verwachte reisduur van 5 uur bleek 12 uur te zijn en ergens heen gaan zonder te reserveren kan problemen geven.
We hadden voor onze trip maar vijf dagen en we wisten nu ook dat we het programma moesten aanpassen. We moesten het hele eind immers ook weer terug.

Dinsdag 24 augustus

In het hotel waar we zaten kregen we een standaard breakfast. Een gebakken ei, toast, boter, jam en één kop thee. Er kon niet van afgeweken worden. Het huis was een dependance van het hotel en was waarschijnlijk van een rijke familie geweest. Je kon dat zien aan de indeling en aan de inrichting van de kamers. Het waren hele royale ruimtes.
Voor ons was het ontbijt prima en we hadden weer even de tijd om het programma van de dag met elkaar te bespreken.

Met Nuwan zou ik naar zijn broertje gaan om schoolspullen te kopen. Hij had van het Vincent Boys Home een lijst gehad van de dingen die hij nodig had. We deden alles te voet. Super om die twee broers samen te zien. Nuwan zocht de schoolschriften mee uit. In de winkel gaven ze eerst schriften met een kerstillustratie. We haalden de rest van de stapel uit de kast en zochten schriften die wat aantrekkelijker waren. Jaggath glunderde van oor tot oor.

Om 12.00 uur stonden onze koffers weer klaar voor vertrek. Samen met Shehan en zijn gezin zouden we een aantal dagen op pad gaan. Dayani had nog nooit de Perahera in Kandy gezien en dat wilde ze graag een keer ervaren. Shehan was nog nooit in Batticaloa geweest en omdat hij ook verzoeken van toeristen kreeg om die kant op te gaan, besloten we er een ontdekkingsreis van te maken.

In Kandy was het enorm druk. We zaten eigenlijk te ver van de optocht af om het goed te kunnen zien. Toch was het een hele leuke ervaring om de sfeer te delen met de mensen om ons heen. Lachen, kletsen, samen wat eten en drinken…gezellig

Maandag 23 augustus

Samen met de moeder van Nuwan en zijn broertje zijn we boodschappen gaan doen.
Wat ze samen bezitten past in één supermarkttas.
Het duurde een tijdje voor ze zelf wat initiatief durfden te nemen om aan te geven wat ze nodig hadden. Ze waren heel bescheiden in hun keuzes. Gelukkig was er nog een tante van Nuwan meegegaan om wat te helpen. Nuwan en zijn broertje kregen steeds meer plezier. Ze zijn alle twee gek van kleding, dus dat zat wel goed.

Het werd een late lunch, die door Nuwan´s moeder werd klaargemaakt op een oud brandertje. Ze was wat zenuwachtig, maar heel gelukkig toen ze zag dat we in haar piepkleine kamertje zaten te genieten van de rice en curry.

´s Middags ben ik alleen op pad gegaan om twee sponsorkinderen te bezoeken.
Nipun was een zoontje van een jonge visser. Hij was zwaar gehandicapt en met hulp van sponsoring konden de ouders de extra zorg bieden die nodig was om hem te verzorgen.
Zijn vader kwam langs de spoorlijn aanrennen….hij vloog om mijn nek. Hij was blij me te zien. Zijn blije gezicht betrok echter meteen. Hij wilde me een groot probleem vertellen. Met onze armen op elkaars schouders liepen we naar hun huisje. Ik zei hem dat hij het niet hoefde te vertellen, ik voelde wat er aan de hand was. Vorig jaar had ik Nipun in mijn armen gehad en ervaren dat hij nauwelijks energie had om te reageren. Hij at toen nog maar een keer per dag. Hij was op 22 juli overleden, vier weken geleden.
Ik was er kapot van. We hebben nog lang zitten praten.

Het tweede sponsorkindje dat ik ging bezoeken woonde wat verder weg dan ik had gedacht. Na twintig minuten wandelen besloot ik om een tuctuc te nemen en dat bleek achteraf heel verstandig. Van dit sponsorkindje is de vader overleden en we geven moeder met sponsoring een steuntje in de rug. Moeder heeft zelf een klein inkomen door na school kinderen in haar huis wat bijles te geven. Ik kreeg alle tekeningen te zien die het afgelopen jaar door de kleine meid waren gemaakt. Ze had zelfs een onderscheiding gekregen voor haar tekentalent.

Het was weer genoeg voor vandaag. Ik heb met Karin de tijd genomen om letterlijk en figuurlijk op verhaal te komen.

´s Avonds hebben we met onze vrienden op het strand gegeten.
Het geluid van de golven, de wind, het licht van de vuurtjes gaven een ontspannen gevoel. We hebben van de avond genoten….dit is dan even vakantie.

Zondag 22 augustus

De koffers waren weer gepakt. Shehan belde dat hij wat later zou komen. Niemand vond het erg. We namen dat extra uurtje om even gewoon te zitten. Het was de afgelopen dagen een pittig programma geweest. Veel gedaan, veel gebeurd, veel informatie, veel indrukken en emoties.
We namen onderweg naar Ratmalana een ontbijtje. Het was rustig op de weg, omdat het zondag was. In Ratmalana moesten we eerst nog een hotel zoeken. Tropic Inn bleek volgeboekt en de grotere hotels vonden we veel te duur. Van Tropic Inn hadden ze verderop nog een groot huis waar ook kamers werden verhuurd. Het was er prima.

Shehan ging met Nuwan naar zijn moeder, om samen naar een huisje te gaan kijken en wij liepen naar het strand. Nuwan hield ons per telefoon op de hoogte. Ze hadden een redelijk huisje gevonden. Gedeeltelijk van steen en gedeeltelijk van hout. De eigenaar had echter nog niet de juiste papieren om het te koop aan te kunnen bieden. Er werden afspraken gemaakt voor vervolg stappen.

´s Middags werden we afgezet bij vrienden. We kennen ze al 21 jaar en hebben van hen en hun ouders veel over Sri Lanka geleerd. We hadden heel wat bij te praten en we hadden ook veel vragen bewaard om met deze vrienden te bespreken. We kregen veel uitleg over culturele, sociale en juridische kwesties die een rol spelen in het werk dat we doen. Ook m.b.t. de economische ontwikkelingen kregen we verrassende informatie.
Het werd een gezellige zondag waarop we weer heel veel wijzer zijn geworden.

Zaterdag 21 augustus

Een vol programma vandaag, dus vroeg uit de veren.
Met de aanhanger achter de bus reden Shehan en ik naar Bopitiya om de spulletjes van Felicia en haar kinderen op te halen. De aanhanger werd hoog opgeladen: een metalen bed, een dressoir, wat nachtkastjes, oude koffers met inhoud, wat matrassen, potten, pannen en zelfs het brandhout ging mee. Shehan en ik keken elkaar regelmatig aan. De hele inboedel was oud en versleten.
Ze waren blij dat we dit voor hen deden. Toen we bij het nieuwe huis kwamen, kwam de buurvrouw helpen met inrichten. De kinderen waren samen aan het koken.
Het was al een echt thuis geworden.

Terug in Negombo.
Shehan bracht de aanhanger weg en ik sprong op de fiets om naar zuster Kanthi te rijden. Daar stonden Madushka en zijn moeder ons op te wachten. Ik heb met de kleine knul achterop wat rondjes gereden over het terrein. Moeder stond te glunderen. Shehan kwam door de poort rijden. Hij had Karin en Ruoling bij zich.
We maakten wat foto’s en Karin gaf aan zuster Kanthi een envelope met foodvouchers. Die kon ze goed gebruiken op momenten dat er onvoldoende eten in huis was om alle monden te vullen.

Het was inmiddels al bijna 15.00.uur en in Lihiriyagamma zaten sponsorkinderen op ons te wachten. Karin had die ochtend de vragenformulieren in orde gemaakt en ik had tijdens mijn fietstochtje nog snel wat doosjes met oliekrijtjes gekocht.
In de communityhal waren de kinderen en de ouders verzameld.
Allemaal bekende gezichten. Op onze begroetingen en zinnetjes in het singalees werd enthousiast gereageerd. In een mum van tijd was er een heel gezellig sfeertje. We excuseerden ons voor het feit dat we wat later waren en legden snel uit wat de bedoeling was. Karin en de moeder van Naween deelden de frisdrank en de cakes uit en Ruoling gaf iedereen een velletje tekenpapier met krijtjes.
Het liep gesmeerd. De fotootjes met de namen van de kinderen waren weer heel handig bij het uitdelen van de formulieren.
Ik hield weer een stapeltje papieren over. Van de aanwezige ouders kregen we voldoende informatie over de kinderen die niet aanwezig waren. Voor sommigen hield de sponsoring op.
We waren na anderhalf uur klaar en het was bijzonder leuk toen er voorzichtig wat vragen aan ons werden gesteld. Het was voor het eerst dat Karin de kinderen in Lihiriyagama ontmoette. We hebben wat verteld over ons gezin en over het werk van Van Hand tot Hand.

Laptops en vertaalde doc ophalen zat er niet meer in

Pittig dagje. Nodig om weer even bij te praten. Nuwan bleek naar het ziekenhuis te zijn geweest. Hij had een soort exceem op zijn voet

Vrijdag 20 augustus

(Op het moment dat ik dit schrijf is het 27 augustus. Ik loop dus behoorlijk achter. We zijn in Batticaloa en staan op het punt om te vertrekken naar Kandy. We moeten eerst nog ontbijten. )

Vandaag was er weer een lange waslijst. Allemaal kleine dingetjes in de buurt.
Eerst de was wegbrengen, even langs het internetcafé, op pad voor het kinderzitje, een ketting met een slot kopen, de fiets ophalen en dan op de fiets langs de sponsorkinderen.

Madara was niet thuis. Ze logeerde bij haar oma. Toen ik kwam was moeder net gereed om naar haar werk te gaan. Madara had het vragenformulier voor de sponsor keurig ingevuld. Aan het maken van een tekening was ze blijkbaar niet toegekomen.
Bij de zusjes F trof ik een van de zussen thuis. Gelukkig net de zus waarvan ik nog geen foto had gemaakt. Ze gaf me de ingevulde vragenformulieren. Haar moeder was naar haar werk. De situatie in dit gezin is nog steeds hetzelfde. Het is goed dat we deze twee meisjes nog steeds sponsoren. Ze zijn al wat ouder, maar studeren nog steeds en dat blijken ze goed te doen.

Ook Sheham trof ik thuis. Hij verontschuldigde zich. Hij had nog geen tijd gehad om de vragen te beantwoorden…….en dat in de vakantie!!!!! Ik liet hem weten dat ik de tijd had genomen om helemaal uit Nederland te komen en hem twee keer te bezoeken om hem een presentje van de sponsor te komen geven. Hij moest zich schamen en dat deed hij. Ik vroeg hem om meteen aan de slag te gaan en dat ik wel zou wachten. Terwijl hij bezig was, ging ik even een straat verderop bij de familie A. op bezoek. Daar heb ik even thee gedronken en wat bijgepraat. De afgelopen week was er bij deze familie een nieuwe waterbron gemaakt. Nu hadden ze fris en helder water. Deze week zou onze aannemer nog beginnen met het bouwen van de watertoren. Het was een aangename pauze en ik kreeg spontaan een lesje singalees.

Sheham zat nog steeds te schrijven. Hij had moeite om woorden te bedenken. In de voorkamer was net een verjaardagsfeestje begonnen van zijn neefje. Ik mocht er bij komen zitten. In mijn tas had ik nog een tennisbal en wat kleurkrijtjes. Daar was hij blij mee. Stukje taart, glaasje limonade, samen zingen…het was zeer vermakelijk.
Sheham was opgelucht toen hij zijn verhaal af had.

Nog een adres in de buurt. De familie van de kaarsenmaker. De vragenformulieren waren keurig ingevuld. De jongste zoon, die via ons gesponsord wordt, zag er niet goed uit. Hij was net terug uit het ziekenhuis. Hij was daar met zijn vader heen gegaan om dat hij die dag alleen maar had overgegeven. Hij had maagproblemen, die steeds frequenter terugkwamen. Ook zijn vader heeft deze problemen. V. zal volgende week voor onderzoek teruggaan naar het ziekenhuis.

Het begon te regenen. Terug in Silver Sands heb ik nog wat administratie gedaan en daarna hebben we de avond gebruikt om elkaars ervaringen van de dag te vertellen.
Het was weer een prima dag geweest.

Donderdag 19 augustus

We moesten weer vroeg uit de veren. Shehan moest voor een interview naar de belastinginspecteur. Het had te maken met de waarde van land dat hij in beheer heeft.
Tegelijkertijd konden we de brief voor het Gampahaproject gaan afgeven bij de provincial council.
Het was druk in het hotel en de nachtwakers moesten het ontbijt verzorgen. Ze waren wat in paniek van de drukte………9 mensen. Het lukte ze niet om ons te bedienen. Ik was aan de overkant van het hotel zelf gauw wat broodjes gaan halen en in de auto van Shehan aten we ons ontbijt. Onderweg naar Colombo probeerde ik op de laptop weer een inhaalslag te maken met het schrijven van de dagrapporten.

Nuwan, Karin, Subhani en Ruoling gingen met ons mee en zouden van de gelegenheid gebruik maken om wat te shoppen in Colombo.
Bij House of Fashion kochten we weer een hele lading fraaie schrijfboekje, die van olifantenpoep gemaakt zijn. Klinkt leuk he?

Shehan kwam tevreden terug van het interview. Hij had op zeer diplomatieke wijze de betreffende aanslag behoorlijk weten te reduceren.
Tussen de bedrijven door bespraken we de zaken die we nog moesten regelen. De mobiele telefoon is daarbij echt onmisbaar geworden.
In Lihiriyagama moesten we de ontmoeting met de sponsorkinderen nog organiseren. Eigenlijk hadden we dit onderdeel willen bewaren voor Peter en Netty, vrijwilligers die na ons zouden komen, maar die gaan i.p.v september pas in oktober.

Het was spitsuur toen we weer richting Negombo gingen. Als we voor het donker terug zouden zijn wilden we nog op bezoek bij Kalum om de viskwekerij te bekijken.
Dat lukte. Hij had al vaak gebeld om te vragen of we langs konden komen.
Het ging heel goed bij dit sponsorgezin. De vis in de kwekerij groeide goed en een nieuwe lading jonge visjes is besteld. Voor een kilo vis kan Kalum Rs 300 krijgen. Hij heeft nu ruim 80 vissen van gemiddeld anderhalve kilo. Hij laat ze nog even groeien.
Hij had zijn huis aan de binnenkant mooi licht geschilderd en zijn vrouw en kleine dochter zagen er goed uit. Het is een gelukkig gezin. Kalum speelt in een band en een van de kamers in huis stond vol met instrumenten. We hebben samen wat muziek gemaakt. Ik was vergeten dat mijn zoon zo goed kon drummen……heel gaaf!!

Tijdens het diner bij coconut primitive hebben we lang zitten praten met Nel. Ze komt hier ook al jaren en heeft heel veel ervaring met de lokale bevolking. We hebben veel ervaringen en verhalen zitten uitwisselen.
Ze vertelde ook over een boek dat bij het Browns Beach Hotel op de leestafel moest liggen en waarin een voorwoord geschreven stond aan Sjaak, de oprichter van onze stichting.
Na het eten ben ik uiteraard naar dit hotel gegaan en vond het boek. Ik zal het mee naar Nederland nemen.

Woensdag 18 augustus

Vroeg uit de veren. Met Shehan moest ik naar de landreform commissioner in Gampaha.
Nuwan reed met ons mee. Na anderhalf uur rijden kwamen we aan bij een terrein waarop overheidsgebouwen stonden. Het gebouw waar wij moesten zijn was dringend aan vervanging toe. De stapels documenten stonden tot aan de plafonds opgestapeld. Nuwan kon zijn ogen niet geloven: “Dat ze hier nog wijs uit kunnen?”
Het was er druk en toen we eenmaal in gesprek waren met de commisaris bleek dat er van de 44 geselecteerde gezinnen in het moerasgebied er nu 40 waren geregistreerd. Voor die percelen kon hij de toestemming geven om een toilet te gaan bouwen.
Zijn goedkeuring moet eerst weer bevestigd worden door de provincial counsil. We kregen dus een brief mee die we naar Colombo moesten brengen.
Verder had hij een versie nodig van de brief die wij in februari aan de provincial counsil hadden gestuurd, maar dan aan hem gericht . N.a.v. die brief hadden we haar toestemming om het project te mogen starten.
Om hem die brief te bezorgen moesten we een digitale versie hebben van de brief uit februari. We zijn naar een internetcafe gegaan aan de overkant van de straat. Ondertussen hadden we Annelies in Nederland gebeld, die vanuit haar archief de brief naar ons zou mailen. Na wat digitaal gepuzzel hadden we de brief gereed. Ik heb hem ondertekend en Shehan kon hem toen afgeven. Een uur later mochten we de brief van de commisaris aan de counsil komen halen. Al met al hebben we zeker een dag reizen weer uitgespaard. “Annelies bedankt voor je snelle reaktie”

We redden snel naar huis om Karin en mijn dochters op te halen en daarna zuster Kanthi.
Samen zouden we naar Felicia gaan om haar huisje te openen. We zouden het op bescheiden wijze vieren. Onderweg kochten we wat cake.
Haar jongste zoontje stond achter het in de deuropening gespannen lint klaar met de schaar. Karin en de zuster hebben het lint doorgeknipt. Midden in de kamer had Felicia een aardewerk potje met melk op een vuurtje staan. Het is een goed gebruik om de melk te laten overkoken….het brengt voorspoed en geluk. Het duurde even….er moesten wat extra takjes worden gehaald om het vuur wat krachtiger te laten branden. Ik vond dat heel wonderlijk. Felicia had lang op dit huis moeten wachten en nu duurde het lang voor de melk wilde overkoken. Het lukte en er klonk aplaus.
Er was in de kamer een tafeltje ingericht met olielampjes een kruisbeeld, bloemetjes en ook een beeld van Maria. De zuster ging ons voor in gebed.

Vier van de vijf kinderen van Felicia waren aanwezig. Een dochter verblijft in een tehuis wat verder weg. Het is raar dat deze dochter niet in hetzelfde tehuis kan verblijven als de andere twee dochters. Het bleek een fout van de kinderbescherming. De zuster zal hier actie op ondernemen.
We waren vooral ontzettend blij voor de kinderen….ze hadden nu eindelijk een thuis.

Ook de buurvrouw had een tafel met allerlei lekkers klaargezet. Zij woonde met haar dochter in een huis dat ook door ons was gesponsord. Ze had een prachtige tuin aangelegd en schonk regelmatig fruit aan het meisjestehuis. Haar dochter had dankzij een goede scholing bij de zusters een prima baan.
De beide buren kennen elkaar al een aantal jaren en zijn blij met elkaar.
We waren allemaal heel tevreden over deze twee zeer geslaagde projecten van Van Hand tot Hand.

We brachten eerst de zuster naar huis en daarna reden we nog even langs de bank en langs Food City om gift vouchers te kopen voor het tehuis van zuster Kanthi. We wierpen even een snelle blik op het fietsstoeltje. De smid was nog niet klaar, hij had nog een paar vraagjes.

We aten ’s avonds een zeer bescheiden maaltijd in het hotel. We hadden twee keer “ een high tea” gehad, dus honger hadden we niet.
Op deze momenten hadden we even de tijd om met elkaar wat te praten over de ervaringen van de dag en wat er allemaal nog voor plannen waren. Het was gezellig samen.
Op de kamer heb ik met Karin nog wat administratie zitten doen en weer een dagrapport geschreven. Het is belangrijk om e.e.a. goed bij te houden. Er gebeurt zo veel.

Dinsdag 17 augustus

Bij het ziekenhuis duurde het wat langer vandaag. Ik was er om 7.30 uur om een nummertje te pakken en om 10.10.uur was ik aan de beurt.
Onvoorstelbaar hoe zo´n dokter zijn diagnose weet te stellen. Hij keek naar mijn been, pakte het vast en vertelde me precies tot waar ik pijn had en legde me uit hoe dat kwam.
Het was een hardnekkige ontsteking, die de bloedcirculatie in het onderbeen wat blokkeerde. Het been voelde nog steeds warm aan. Doorgaan met de zalf en ik kreeg een nieuwe antibiotica kuur mee.

Shehan was onderweg naar Silver Sands. Vandaag gingen we een huis kopen wat we zouden verhuren aan een gezin. De huur zou omgezet worden in een afbetaling van de koopsom van het huis. Als het huis over acht jaar is afbetaald komt het huis op naam van dit gezin. Een fantastische mogelijkheid voor dit gezin om op deze manier een huis te kunnen kopen. Het is een garantie voor de toekomst. Met een eigen huis zijn de woonlasten in de toekomst een stuk lager.
We moesten eerst naar de bank om een account te openen waarop de huur gestort kon worden. Dat ging niet zonder slag of stoot, dus kwamen we een uur later bij de advocaat.
Daar stonden voor de deur de huiseigenaar met zijn vrouw en een zwager en M. met haar dochter en een kennis.
Shehan en ik gingen naar binnen. In een piepklein kantoortje zat de advocate, die al vele jaren de papieren voor ons stichtingswerk verzorgd. Ik was blij haar eindelijk eens te ontmoeten en dat genoegen was wederzijds. Ze nam dan ook eerst even de tijd om wat historie aan te boren. Daarna kwam er een leeg vel papier en werd er hardop gedacht en daarna geschreven. De contracten werden ter plekke opgesteld. Al onze eisen en afspraken werden op maat vastgelegd. Aan M. werd precies uitgelegd wat de consequenties zouden zijn als er niet betaald zou worden. Daar gaan we niet vanuit, maar het moet wel geregeld zijn.
We namen afscheid van M. en haar dochter en gingen met de huiseigenaar naar onze bank om het geld op te halen voor de koop van zijn huis. Het hele bedrag namen we contant mee naar zijn bank. Overboeken tussen de twee banken was wel mogelijk, maar niet vandaag. De huiseigenaar wilde echter vandaag al over het geld kunnen beschikken.
Bij zijn bank hebben we netjes gewacht tot het geld daadwerkelijk gestort was.
Iedereen was blij deze ochtend. Alles verliep volgens afspraak en in goede harmonie.
Shehan en ik moesten nog een keer terug naar de advocaat, daar lag de rekening klaar voor de overdrachtskosten en haar salaris.
Dik tevreden waren we. Van Hand tot Hand had op deze manier weer een droom voor een gezin werkelijkheid gemaakt.

We namen onderweg snel even een broodje en hebben toen Karin opgehaald. We zouden op bezoek gaan bij een sponsorgezin. Kalum en zijn vrouw zijn een viskwekerij begonnen en hebben van ons hiervoor een microkrediet gekregen. Kalum had al verschillende dagen gebeld of we zouden komen. Nu zat het er eindelijk in. Het was mooi weer en toen we bij zijn huis aan de lagune kwamen, bleek dat Kalum hiervan aan het genieten was met zijn vrouw en dochter. Ze waren met vrienden naar de overkant van het water gevaren. Zijn moeder was wel thuis en liet de buurman over het water roepen in de hoop dat haar zoon dat zou horen. We beloofden haar dat we zouden terugkomen.

Shehan had nog wat andere zaken te regelen en ik ben met Karin en de meiden naar een fiets gaan kijken voor een moeder en een kind, die vlakbij zuster Kanthi wonen.
We vonden een prima fiets. Er moest alleen nog een zitje achterop. Volgens de fietshandelaar waren die niet te koop. Wel stoeltjes voor aan het stuur.
Met Ruoling heb ik half Negombo afgezocht en we vonden voetsteuntjes bij een motorzaak en zitelementjes bij een bromfietszaak. Bij de fietshandelaar hebben we toen de bagagedrager gedemonteerd en meegenomen. Hij snapte helemaal niet wat we van plan waren. We hadden bij hem de afgelopen jaren al heel wat fietsen gekocht, dus liet hij ons onze gang gaan en mochten we zonder commentaar de bagagedrager meenemen.

In de constructiewerkplaats om de hoek sprak niemand een woord engels. Met mijn beperkte singalees, handen, voeten en wat tekenwerk werd duidelijk wat de bedoeling was. Ik had er alle vertrouwen in dat er een fraai kinderzitje gemaakt zou worden voor achter op de fiets.

In het hotel hebben Karin, Nuwan, Subhani, Ruoling en ik lekker even de tijd genomen om wat bij te praten. Er was weer veel gebeurd en het was belangrijk om met elkaar het programma van de komende dagen goed door te nemen. Het was voortdurend passen, meten, aanpassen, schuiven, weer veranderen, om uiteindelijk met elkaar zo veel mogelijk te kunnen doen.

Het was een hele goede dag geweest.

Maandag 16 augustus

Na het ontbijt vertrokken we naar Horana. We waren uitgenodigd door de directeur van de rubberfabriek, waar de vader van Subhani werkt, om een kijkje te nemen in de fabriek.
We werden hartelijk ontvangen en de directeur legde aan Subhani uit dat hij bij haar ouders was geweest toen haar opa was overleden. Toen ontdekte hij a.h.v. de foto´s in huis dat de familie nog een dochter had in Nederland. Hij had toen gezegd dat hij het belangrijk vond dat Subhani zou weten wat voor werk haar vader deed en dat we van harte welkom waren op het bedrijf.
Een heel uitgebreide rondleiding volgde. De vader van Subhani was apetrots. Op alle afdelingen nam de directeur de gelegenheid om het productieproces uit te leggen, maar nam ook de tijd om de mensen uit te leggen wie we waren. Het was indrukwekkend.
De werkomstandigheden waren bijzonder goed. Er was veel ruimte, licht en het was schoon en geordend. Van natuurrubber werden veel exportartikelen gemaakt.
We werden enthousiast gemaakt om te gaan exporteren.

Bij Subhani thuis hebben we nog even thee gedronken en wat nagebabbeld. Op dat moment kwam er een soort wijkverpleegster in uniform het huis en de omgeving inspecteren i.v.m. de plaag van de dengeemug. In de tuin waren wat rommelplekken. Vader werd gemaand e.e.a. op te ruimen. Ik heb hem daarbij geholpen en in een mum van tijd hadden we twee grote zakken vol met troep. Het punt was dat de ophaaldienst hier niet door de straat komt en ze het afval bijna een kilometer verderop langs de hoofdweg moeten zetten. Vandaar dat de meeste mensen de rotzooi gewoon in de achtertuin laten liggen.

We namen afscheid en moesten ook nog een bezoekje brengen aan een familie die de zorg op zich heeft genomen voor een bejaarde vrouw. Deze vrouw krijgt via sponsors een steuntje in de rug. De familie bleek een speelgoedfabriekje te hebben. Ook hier hebben we een uitgebreide rondleiding gehad. Het fabriekje is op de Nederlandse tv geweest bij een programma van Katja Schuurman, Return to Sender.
De bejaarde vrouw, die voorheen in een tehuis voor ouderen was ondergebracht, is bij deze familie gelukkig. Ze straalde van blijdschap. Ik heb wat foto´s gemaakt en zal haar groeten overbrengen naar Nederland.

Het werd een hele late lunch. We vertrokken om 15.30 uur uit Horana en gingen nu naar Ratmala om een bezoek te brengen aan de moeder van Nuwan. We willen weten hoe ze woont. We kwamen onaangekondigd en de verrassing was groot. Ze was opgewonden en blij met ons bezoek. Ze was net aan het koken voor haar en haar jongste zoontje. Toen ik via stapstenen in een goot, door een nauw gangetje, naar de achterkant van het huis ging liepen de ratten voor me uit. Helemaal achteraan zat een gat inde muur waar we naar binnen moesten. We kwamen in een hok dat de keuken moest voorstellen en daarnaast was nog een hok waar een bed stond. Er was geen raam, geen daglicht, geen ventilatie, geen meubilair. Aan de muur hing de sponsorfile van het broertje van Nuwan.
Ik ben tot nu toe in heel wat hutjes en huisjes geweest, maar dit sloeg alles. Hoe ze een dergelijke ruimte durven te verhuren. Shehan legt uit dat er heel veel vraag is naar dit soort ruimtes.Veel mensen vinden hier werk en gaan alleen op vrije dagen naar huis. Ze willen en kunnen niet veel aan huur betalen. Deze moeder heeft echter geen ander huis, hier woont ze en ontvangt ze haar zoon tijdens de vakantiedagen.
Het is schrijnend. We zijn er van overtuigd dat we hier snel wat aan moeten doen. Donderdag gaan we naar een huisje kijken.

In Seeduwa droegen we de kinderen van Shehan slapend naar binnen. Ze waren moe van de indrukken en het reizen. Shehan bracht ons naar het hotel.
We hadden wat tijd nodig om ons op de vertrouwde kamers op de benedenverdieping te installeren.
Tot laat zijn we nog bezig geweest met schrijven en andere administratieve zaken.
Mijn been was weer rood, warm en gezwollen. Ik had die middag mijn laatste antibiotica pil geslikt.
Ik besloot om de wekker op tijd te zetten en morgen terug naar het ziekenhuis te gaan.